آرا

شکریه حیدر، مدیر انجمن نگار حامی زنان افغان، می گفت بیشتر زنان پیشرو و فعال در عرصه ی اجتماعی و بیشتر روشنفکران افغانستان مهاجرت کرده اند و نسل آینده ی افغان ها داغون تر از اینی خواهد بود که حالا هست. چون بیشتر آنها که مانده اند سنت گرا یا طالبان هستند. می گفت همه ی نخبه ها گذاشتند و رفتند و کشور رو گذاشتند برای طالبان که تا می تواند زاد و ولد کند.
من فکر می کنم که از ایرانی های نسل ما زیباترها هم گذاشتند و رفتند. انگار که به قول دوستی پدر و مادرهای ما بیشتر از هر چیز در کار صادرات بچه بودند به فرنگستان. از نسل پدر و مادر من پیشروهایی که ماندند و با پذیرش سهم روزانه ی اعصاب خوردی و خطر و خفقان برای ایران کار کردند، بسیار تاثیرگذار بودند. NGO تشکیل دادند، سازمان ساختند، آموزش دادند، نوشتند، نمایشگاه گذاشتند، سخنرانی کردند. گاهی می ترسم ایران از اپوزیسیون خالی شود.
دارم می گردم برای سوژه ی تز. از هر طرف که می روم خودم را می رسانم به سوژه ای که به درد ایران بخورد.

This entry was posted on جمعه, فوریه 26th, 2010 at and is filed under Afghanistan, Civil Rights, Empowerment. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.