آرا

حقوق انسان ها به همدیگر بسته است. برای رسیدن به آنچه حقوق بشر می دانیم باید همگی کنار هم بایستیم. بیانیه ی زیر برای درخواست عدم تغییر در قانون اساسی افغانستان است که در سال ۱۳۸۲ در ۱۶۲ ماده به تصویب رسید. فعالین مدنی افغان با حضور دوباره ی طالبان در قدرت و تغییر قانون اساسی فعلی به ویژه در موادی که از حقوق زنان حمایت می کند، مخالفند.

ما امضا کنندگان این بیانیه بار دیگر حمایت مان را از اعلامیه ی حقوق زنان افغانِ دوشنبه (مصوب ۱۳۷۸) اعلام می کنیم و با تغییر قانون اساسی افغانستان مخالفیم. به ویژه ماده ی بیست و دو از فصل دوم:

«هر نوع تبعیض و امتیاز میان شهروندان افغان ممنوع است. همه ی شهروندان افغان، اعم از زن و مرد، در برابر قانون دارای حقوق و تکالیف یکسانی هستند.»

در ژوئن ۲۰۱۰ لویه جرگه -شورای عالی که اختیار تغییر قانون اساسی را دارد- با حضور طالبان در افغانستان برگزار خواهد شد. ما می خواهیم هر مذاکره ی بین المللی درباره ی افغانستان:

1. «اعلامیه ی حقوق بنیادی زن افغان» را مد نظر داشته باشد؛
2. حقوق زنان افغان را تضمین کند؛
3. از حضور زنان در دولت افغانستان پاسداری کند.

ما این بیانیه را امضا می کنیم تا نگذاریم زیر فشار طالبان بر قانون اساسی افغانستان لطمه ای وارد شود.

متن اصلی بیانیه را از اینجا بخوانید.

بیانیه را اینجا امضا کنید. برای آنهایی که فرانسه نمی دانند اطلاعاتی که از شما خواسته شده به ترتیب نام خانوادگی، نام، شغل و آدرس ایمیل است.

هفدهم فوریه جمعیت ملی حقوق زنان فرانسه نشستی برای پرسش از نمایندگان محلی برگزار کرد. ماهیت وجودی این نشستِ به شدت دموکراتیک، ارتباط و گفت و گوی مستقیم فعالین اجتماعی با نمایندگان احزاب بود. نمایندگان محلی -بخوانید اعضای شورای شهر- خود را در برابر یک NGO مسئول می دانستند و این مسئولیت نه فقط در پاسخ گویی که در شنود خواسته ها و یافتن امکانات تازه و راه های مشترک برای بهبود وضعیت زنان بود. بیشتر پرسش ها هم درباره ی خشونت بر زنان، حقوق دگرباشان، نابرابری در امکان شغلی، حقوق نابرابر برای کار یکسان، بیکاری زنان، حقوق کار زنان تن فروش، مشکلات زنان بی کاغذ و مهاجر بود.

به ترتیب از راست به چپ: Anne LECLERC عضو کمیته اجرایی حزب ان.پ.ا (پشت برگ ها)،  Emmanuelle COSSE دبیرکل پیشین اکت آپ و عضو حزب سبزهای فرانسه،  Anne HIDALGO معاون اول شهردار پاریس،  Michelle ERNIS مشاور شهردار و مسئول ناحیه ای حزب ان.پ.ا،‌ Martine BILLARD نماینده ی پارلمان

چند نفر از فعالین کمپین در پاریس موفق شدند مسئولیت بخش بین الملل این نشست را بگیرند. ما از این فرصت باارزش برای معرفی جنبش سبز و فعالین زنان در ایران استفاده کردیم. پیش از آن شکریه حیدر،  رئیس انجمن نگار برای حمایت از زنان افغان، چند دقیقه ای کوتاه اما بسیار تاثیرگذار صحبت کرد. او از اینکه دولت های اروپایی پس از شکست در جنگ می خواهند با طالبان پای میز مذاکره بنشینند متاسف بود. پس از کنفرانس لندن دولت ها تصمیم گرفتند به ازای زمین گذاشتن اسلحه، حقوق و امکانات در اختیار طالبان قرار دهند. نگار معتقد است که چیزی به نام «طالبان مدرن» وجود ندارد و دادن امکانات به طالبان به معنی تضییع بیشتر حقوق زنان و جلوگیری از تصویب قانون اساسی نوین برای افغانستان خواهد بود. به همین دلیل از سیاست مداران حاضر در جلسه خواست که پول خود را به نام «برقراری صلح در افغانستان» صرف بازگرداندن طالبان به حکومت افغانستان نکنند.

او اشاره ای هم به قانون بحث برانگیز منع استفاده از برقه در فرانسه کرد و گفت نگذارید طالبان کم کم در فرهنگ تان نفوذ کند.

پس از پخش مصاحبه ای که بچه ها از یک فعال اجتماعی در کنگو گرفته بودند، فیلم کوتاهی از جنبش سبز و زنان در جنبش سبز به نمایش درآمد.

کوتاه بگویم که جامعه ی فرهنگی-سیاسی فرانسه با همین نشست های مدنی شکل می گیرد و من از حضور فعال ایرانیان در چنین گردهم آیی هایی بسیار خوشحالم.

‘اعدام شد. برای خاطر آرمان هاش. به خاطر عضویت توی گروهی که دو سال بعد اعدامش دیگه حتی وجود خارجی نداشت. همش دلم می خواد برگردم ازش بپرسم عباس اگه آینده رو بهت نشون بدم که ببینی بعد از تو و همه ی دوستامون که رفتین چه آدمایی حکومت رو دستشون می گیرن، که معلوم نیست به خاطر چی داری جون می دی، که اگه بمونی بیشتر می تونی تاثیر بذاری، بازم حاضری تا پای اعدام بری؟’

فقط به خاطر همین دیالوگ بود که قبول کردم یه مدتی دور باشم. حالا که تو یه فضای دوست داشتنی و امن با رنگ های گرم نشستم و با دوستای خارق العاده ام کافه می خورم و هوای پاک و رنگی نفس می کشم، تازه می تونم از همه ی امسال حرف بزنم. تازه می تونم بخندم، افتخار کنم، گریه کنم. از بعد از انتخابات آدم دیگه ای شده ام. آخه تفاوت بزرگی هست بین دونستن چیزها و زندگی کردن شون. سلینجر خدابیامرز آخرای نمی دونم کدوم کتابش می گه ور می دارین عکس چمن می کشین تو کتاب بچه ها و اسم چیزها رو می نویسین. به جاش ببرین شون تو پارک بذارید قبل از اینکه نام چیزی رو بدونند، لمسش کنند، بفهمندش.
همین هم شد که خوش-سرنوشت بودم که در یک نظام آموزشی درست و حسابی و کاربردی یه کلمه هایی رو زندگی کردم. حالا اگه که تو بگی هلی کوپتر من می گم بالا، رنگ زرد تند آفتاب، با چند تا دست که وی نشون می دن و بوی عجیب تند، صورت خیس، و درک حس مشترک همه ی آدمهای کنارم که مصمم اند. من می فهمم هلی کوپتر یعنی چی. تو می دونی.
من اگه از این سال خارق العاده نمی نویسم فقط به خاطر حجم سنگین اتفاقاتی است که زندگی کردم. فکر می کنم کلمات از پس اش برنمی آیند.

بر اساس قانون ساده ی مجموعه ها

B ⊆D and A⊆C→A ∪B⊆C∪D

عمل اجتماع رابطه ی زیرمجموعه گی را حفظ می کند.
اگر در جنبش های اجتماعی هم قاعده ی حفظ زیرمجموعه گی پاسداشته شود دیگر قوانین پیشبرنده ی ریاضی می توانند بر آن جنبش صدق کنند. هرگاه هر فرد که خود زیرمجموعه ی یک گروه است ویژگی های خاص خود را حفظ کند و با احترام به آنها در جنبش گسترده تری مشارکت کند، دموکراسی می تواند محقق شود. هیچ مجموعه ای در اشتراک از بین نمی رود و حل نمی شود. تا هنگامی که هر مجموعه خودش در مجموعه ی بزرگتر وجود داشته باشد آن وقت می توان گفت که عمل اجتماع صورت گرفته و رابطه ی اجتماع بزرگتر و پیچیده تر هم امکان پذیر است.

همسویی با اهداف جنبش بزرگتر هرگز به معنای از دست دادن هویت فردی و گروهی نیست؛ بلکه از خواست های متفاوت ایجاد می شود.